Bugün bir sıralamaya daha göz attım. Dünya Bankası verileri, BM’nin İnsani Gelişmişlik Endeksi, OECD raporları… Hepsinde farklı metodolojiler, farklı rakamlar. Ama ortak bir gerçek var: Biz, yani Türkiye, yoksullukla mücadelede sınıfta kalıyoruz. “Kaçıncı sıradayız?” sorusu aslında gerçeği gizleyen bir perdeye dönüşmüş durumda. Çünkü mesele yalnızca sıralama değil, sokaktaki çocuğun ayakkabısızlığı, yaşlının sofrasındaki eksiklik, gencin umut yoksunluğu.
Türkiye, göreli yoksulluk oranlarında OECD ülkeleri arasında ilk sıralarda yer alıyor. TUİK’in açıkladığı 2024 verilerine göre halkın yüzde 21’i yoksulluk sınırının altında. Ancak bağımsız araştırmalar bu oranın çok daha yüksek olduğunu iddia ediyor. Üstelik bu yoksulluk sadece “para” ile ilgili değil; eğitim, sağlık, barınma, beslenme gibi en temel insani ihtiyaçlara erişimde yaşanan eksiklikleri de kapsıyor.
Eskiden “orta direk” diye bir kavram vardı. Bugün o direk ya tamamen kırıldı ya da yerinden söküldü. Asgari ücretin açlık sınırının bile altında kaldığı bir ülkede orta sınıftan söz etmek, artık nostaljik bir masal anlatmak gibi. İnsanlar artık sadece maaşla geçinmeye değil, hayatta kalmaya çalışıyor.
Yoksulluk, sessiz bir çığlıktır. Bu çığlık mahalle aralarında, apartman boşluklarında, okul kantinlerinde duyuluyor ama duymak isteyen çok az. İktidar, büyüme rakamlarıyla övünüyor ama büyüyen yalnızca eşitsizlik. Yoksulluğun nedeni sistemsel adaletsizliktir; yoksulun suçu ise sadece doğduğu coğrafyadır.
Her yıl milyonlarca lira harcanarak yapılan “refah” reklamları bir gerçeği gizleyemez: Refah birkaç zenginin lüks arabasında değil, halkın boş buzdolabında ölçülür.
“Yoksullukta kaçıncıyız?” diye sormadan önce şu soruyu soralım: Kaç kişiyi doyurduk bugün? Kaç çocuğa gelecek umudu verdik? Kaç yaşlıyı unuttuk? Çünkü asıl sıralama, vicdan terazisinde yapılır. Ve orada, maalesef, sınıfta kaldık.
News
